सरवा - भाग २१ . varhadi dialect _ वऱ्हाडी बोली

सरवा - भाग २१

परभ्याची बोरडाची परिकस्या झाली , पन त्याचे कलास चालूच व्हते . परभ्या आन् मंदारनं  JEE संगच AME CET चे यी फारम भरले व्हते . आता अरधाच दिवस कलास राह्ये . कलास सुटल्यावर परभ्या होसटेलवर अभ्यास करे . 

महासिवरातरीले कलास बंद व्हता , पर गावाले जाची मनाई व्हती . 

' उद्या सुट्टी आहे.... बाहेर जाऊ का आपण ? ' परभ्यानं कलासमंदी मंदारले पुसलं .

' बाबांना विचारावं लागेल ... त्यांनी परवानगी दिली तर जाऊया .' मंदारनं मनलं . 

' परंतु जायचे कशाने , हा प्रश्न आहे ..' परभ्यानं मनलं . 

' कुठे जायचा विचार करतो आहे तू ? ' मंदारनं डोरे किलकिले करत इचारलं .

' वडधामणा , सुराबर्डीला जाऊ . तेथे जायला बस सुध्दा आहे .' परभ्यानं झटक्यात मनलं .

' ठीक आहे , मी घरी बोलून तसा फोन करतो . ' मंदारनं ब्याग पाठीवर घेत मनलं . 

रातरी चवकीदारानं परभ्याले आवाज देल्ला . परभ्या समजला क मंदारचाच फोन असन मून . थो धावतच फोनजवर गेला . 

' हॅलो.... ' परभ्यानं मनलं .

' अरे मी मंदार .... उद्या आपण बसने जाऊ आणि घ्यायला बाबा येणार आहे . मंदारनं येका दमात मनलं . 

' ठीक आहे . मग उद्या कुठे भेटायचं ? ' परभ्यानं इचारलं .

' तू आधी घरी ये . मग बघू.....' मंदारनं जवाब देल्ला . 

सकारी परभ्या पायी पायीच मंदारच्या घरी गेला . ऊन कमी व्हती तरी चालू चालू परभ्या घामाजोकर झालता . मंदारच्या मायनं नास्त्याच्या पिलेटी आनल्या . 

' थोडा फराळ करून घ्या .' मंदारच्या मायनं मनलं .

' मी केला आहे.... आता नको .' परभ्यानं हरु आवाजात मनलं .

' केला तर केला ... घे बाळ , थोडं खाऊन घ्या .' मंदारच्या मायनं मनलं .

मंदार आन् परभ्यानं नास्ता केला . मंदारच्या मायनं येका झोऱ्यात पूंजापातीचं सामान देल्लं ; इतक्यात मंदारचे बाबा आले . 

' काय ! ... जायची तयारी झाली ? ' सोफ्यावर बसत बाबानं इचारलं .

' हो , बसने जाऊ .' मंदारनं मनलं .

' अरे बससाठी तुम्हाला बर्डीवर जावे लागेल . .. त्यापेक्षा कॅब बुक करतो आणि परतीला मला फोन करा . मी येईल . ' मंदारच्या बाबानं मोबाईलवर क्याब बुक करत मनलं . 

मंदारच्या मायनं दोन पान्याच्या बाटल्या देल्ल्या . क्याबनं वडधामन्याले सडकीवरच उतरवलं . तिथं लोकायची , दुकानायची भायीच गरदी व्हती . 

' आधी कुठे ? ' मंदारनं इचारलं .

' आधी सुराबर्डी ! ' परभ्यानं मनलं . 

दोघंयी पयदलच सुराबड्डीच्या सडकीनं निंगाले . सडकीच्या दोनी बाजूनं येनाऱ्या जानाऱ्या लोकायची गरदी , लहान पोरायपासून त् मथाऱ्या कोताऱ्या पावतर ! पुढं येन्ट्रीसाठी खूब लंबी लाईन !!

' आता काय करायचं ? ' मंदारनं लंबीचवडी लाईन पाहून इचारलं . 

' दुसरा अॉप्शन नाही . तिकिटे रांगेनेच घ्यावी लागतील . ' परभ्यानं मनलं . 

रांग मुंगीच्या पावलानं सरकत व्हती . पाय बी दुखाले लागले व्हते . पान्याच्या बाटल्या अरध्या खतम झालत्या . अडीच घंट्यानं तिकिटं भेटली . अंदर त ह्या गरदी... पाय ठिवाले जागा नोती . मंदार आन् परभ्या आंदी सावलीत बसले . अजून घोट घोट पानी पेलं .मंग महादेव पाराबतीच्या मोठ्ठ्या मूरतीकडं चेंगाले लागले . मंदारनं त्याच्या आईचा मोबाईल आनला व्हता . थो पटापट फटु आन् सेलफी काढाले भिडला . दोघायनं भुयारात जाऊन दरस्यन घेतलं . तिथून थे वापिस आले आन् हायल्यांड पार्कच्या मांगच्या बड्डावर चेंगले . वरतं माथ्यावर भोलेनाथाचं देऊर व्हतं . तिथं बी बंबाट गरदी व्हती . पायऱ्या चेंगून पोटऱ्या दुखाले लागल्या . जसे तसे चेंगले.... पूंजापाती केली आन् नारेल फोडला .खोबरं खात खात थे खाली उतरले . उतारावर कायी ठिकानी सवान जागा व्हती , तिथं आन् रस्त्याच्या काठानं रंगारंगीचे दुकानं लागले व्हते . लहानवाले अगासपारने कूं...कूं.. आवाज करत फिरत व्हते . चारीबाजू येकच कल्ला व्हता . सेव जिलबीच्या दुकानातून त्यायचा सुगंध नाकातून डोकस्यात चाल्ला व्हता . 

' जिलेबी घेऊ ? ' परभ्यानं इचारलं .

' चल घेऊया....' मंदारनं डोकसं हालवत मनलं . 

गरमागरम जिलेबी घिऊन थे येका दगडावर बसले . त्यायचे हातपाय गागऱ्यानं भुरे - पिवरे झालते . घाम त थांबाचं नावच नायी घेत व्हता . उरल्या सुरल्या पान्यानं चिकट हातं धुतले न तोंड पुसलं .. निरा गागराच गागरा ..!! मंदारनं बाबाले फोन केला आन् दोघं खाली उतराले लागले . पानी खतम झालतं .. खाली आईसकीरीमचे बी दुकानं दिसले . त्यायनं येक पान्याची बाटल अन् आईसकीरीम घेतले . आईसकीरीम खात खात थे सडकीवर आले . वडधामना - सुराबड्डीच्या फाट्यावरून मंदारनं अनखीन फोन केला . दोघंयी पार थकून गेलते . उलीसी कनकन बी वाटून रायली व्हती . मंदारच्या बाबाची कार आली . 

' तुम्ही जाता का दर्शनासाठी ? ' मंदारनं बाबाले पुसलं . 

' नाही.. खूप उशीर झाला आहे... चला घरी .' मंदारच्या बाबानं मनलं .

जाता जाता परभ्याले होसटेलवर सोडलं . परभ्या सीधा बाथरुमात घुसला . स्यावरखाली उभं राहून त्याले लय बरं वाटलं . रातरी परभ्याले सन्नाटून ताप आला . थो झोपीत च कनारुन यी रायला व्हता अन् बडबडत यी होता . उठल्याबराबर होसटेलचे पोरं त्याच्या पलंगाच्या भवताल जमा झालते . कलासचे गुरजी आले . त्यायनं चवकीदारासंगं परभ्याले दवाखान्यात धाडलं . 

परभ्याचं आंग इस्तवावानी जरुन रायलं व्हतं . तोंड बी कडू झालतं ...... त्याले झाव लागली व्हती.......  ( क्रमशः ) 

लेखक : इंजि . सुरेश महादेवराव देशमुख , नागपूर